กลับมาไ้ด้ม๊าาาา....

หลังจากการรอคอยสิ้นสุดลง เป็นระยะเวลากว่า 4 เดือนที่พี่กับนุ่มไม่ได้คุยกันเลย หรืออาจจะคุยกันบ้าง แต่ก็เป็นเพียงแค่บางเวลา ซึ่งน้อยมาก หากเปรียบเทียบกับแต่ก่อน

พี่เองก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันว่าทำไมนุ่มถึงเลือกแต่ "เพื่อน" ไม่ว่ากี่ครั้งกี่ครา นุ่มเองก็ยังคงเลือก "เพื่อน"

คงอาจจะเป็นเพราะว่าพี่เอง "บ้างาน" นุ่มจึงคิดว่าพี่คงไม่มีเวลาให้ แ่ต่พี่เองก็ ปณิธานเอาไว้แล้วนะค่ะ ว่าพี่จะต้องมี 2 ใน 3 อย่างก่อน ถึงจะกล้าร้องขอให้นุ่มมาอยู่กับพี่ นั้นก็คือ

1. เงิน
2. เวลา
3. อนาคต

ซึ่งหากนุ่มถามพี่ว่า เวลานี้พี่มีอะไรให้นุ่มได้บ้างนะเหรอค่ะ

คงไม่มีอะไรให้นุ่มได้เลยค่ะ เนื่องจากพี่เองก็ใช่ว่าเป็นผู้บริหารซะหน่อย เงินเดือนก็น้อยนิด ทั้ง ๆ ที่เวลาทำงานเราก็ทำกันเต็มที่เลิกงาน ดึก ๆ ทุกวัน ก็คงมีแต่วันอาทิตย์ีนี่แหล่ะ ที่ทำให้พี่ได้รู้จักความหมายที่แท้จริงของคำว่า "บ้าน"

แต่จนแล้วจนรอด พี่เองก็ต้องหอบงานมาทำอีกเช่นเคยที่บ้านเนี่ยะ เห้อ.....แล้วสุดท้าย อนาคตเรามันอยู่ที่ตรงไหน(ว่ะ)

และนี่เองกระมัง ที่ทำให้นุ่มตัดสินใจครั้งที่พี่เองคิดว่าน่าจะสำคัญที่สุดในชีวิตนุ่ม และนุ่มก็ตัดสินใจไปแล้วด้วยว่า ในคำตอบทั้งหมดของนุ่ม ไม่มีพี่อยู่ในนั้น .. ก็นั้นแหล่ะคับ นุ่มอาจจะคิดว่าพี่ไม่ได้เสียใจ อีกหน่อยก็ลืม

แต่นุ่มรุ้หรือไม่คับ ว่าตลอดเวลาที่นุ่มที่นุ่มจากพี่ไป ไม่ว่าจะเป็นไปเยี่ยมยายเมื่อปีกลาย ไปทำบุญกับแม่ช่วงเข้าพรรษาที่ผ่านมา หรือแม้กระัทั่งนุ่มไปปิคนิกกับน้อง ๆ ที่บ้าน พี่เองก็ยังอดคิดถึงนุ่มไม่ได้ รอยยิ้มของนุ่ม ดวงตาที่ปิดแทบจะสนิด จนเห็นเป็นเหมือนกับมีคิ้ว 2 คู่นั้น มันยังติดตรึงอยู่ข้างในพี่ตลอดเวลา

แล้วเป็นเช่นนี้นุ่มคิดหรือค่ะ ว่าพี่จะลืมได้จริง ๆ

หากว่านุ่มได้อ่านบันทึกนี้แล้ว ช่วยเปิดมือถือหน่อยนะค่ะ เพราะว่าพี่ส่งข้อความเปล่า(คนละความหมายกับจดหมายเปล่าที่เราเข้าใจด้วยกันน่ะค่ะ) แต่ข้อความเปล่านี้ เพื่อที่จะให้นุ่มได้รู้ว่า ยังมีพี่อีกคนนะค่ะ ที่ยัง รัก และ หวังดีกับนุ่มอยู่ตลอดเวลา

* เมื่อวาน 17/10/09 พี่ไปดูหนัง #bts รถไฟฟ้ามาหานะเธอ มา มีอยู่ประโยคนึงเค้าบอกว่า

เราไม่ได้มีแฟนเอาไว้ให้อยู่้ด้วยกันตลอดเวลา แต่เรามีแฟนเอาไว้เพื่อให้รู้สึกว่าเรายังมีคนรักอยู่ตลอดเวลาต่างหาก

ซึ่งพี่เองก็คิดว่าพี่เป็นแฟนนุ่มนะ หุหุหุ (คิดไปเอง)

เอาเป็นว่าโชคดีละกันน่ะค่ะ ที่รัก

หากจะมีข่าวดีก็บอกพี่ด้วยนะ

รักและรอ 2 - 2

ปล.รักเสมอ และ รอ(ไม่รับปากนะจ๊ะ)

พี่ตู่

ลูกผี.....ลูกคน

วันนี้จริง ๆ แล้วเป็นวันดี เพราะว่าเป็นวันเกิดของน้องละมุน

ซึ่งผมเอง ก็ไม่รู้ว่าอารมณ์ดีมาจากไหน โกรธใครไม่ลงจริง ๆ อีกทั้งวันนี้เป็นวันที่ต้องใช้แรงงานหนักมากกกกกกก ซึ่งเหนื่อยสุด ๆ

แต่พอนึกในใจถึงน้องละมุน เราก็ใจชื้นยิ้มได้

แต่แล้วน้องเค้าก็โทรมาบอกว่า เค้าคงต้องไปแล้ว ... แล้วเราหล่ะ

เห้อ อยากจะบอกกับทุกท่านว่า การเป็นลูกผี....หรือ....ลูกคนนั้น มันไม่ได้ยากเลย เกิดจากคำพูดของคนที่เรารักแค่นั้นเอง ซึ่งผมเองเวลานี้ หากว่าพระเจ้ามีจริง

คงจะงงกับสิ่งที่ผมเป็น เนื่องจาก สลับกัน ระหว่าง ผี กับ คน หลายครั้งมากในวันเดียว

และก็เป็นอีกนิยามหนึ่งซึ่งสอนผมให้รู้ว่า ความรักนั้น ไม่ได้มีแค่ รักกันอยู่ด้วยกัน / เลิกรักกันแยกกันไป แต่มันยังมีแบบว่า รักกันแต่ต้องเลิกกันอีก ซึ่งผมรู้สึกว่า ผมเสียใจมากที่สุดในชีวิตวันนี้เอง

@TuDuT

Come Back To Me - Utada Hikaru

6th day

นี้ถึงจะเป็น Entry แรก แต่ว่าก็ไม่ใช่ Blog แรกที่ผมทำนะครับ หากจะนับกันจริง ๆ แล้ว ก็อาจจะเป็นเลข 2 หลักแล้วก็ได้ครับ คราวนี้ผมไม่ได้มาเล่าถึงเรื่องงานในบริษัทหรอกครับ หากแต่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับ "หัวใจ" ซึ่งผู้หญิงที่ผมรัก เค้าได้บอกผมว่าจะขอลาไปทำบุญกับแม่ ซึ่งตอนแรกผมก็บอกว่าไปเถอะ ได้บุญ แต่พอรู้ถึงระยะเวลาแล้ว ไม่อยากให้ไปเลยจริง ๆ ซึ่งวันนี้เป็นวันที่ 6 ที่สาวเจ้าเดินทางจากเกาะอันสวยงาม(ภูเก็ต) ถึงดินแดที่ราบสูง หากแต่วันกลับของเธอยังไม่แน่นอน แต่ที่แน่ ๆ คงหลังออกพรรษา

เอาเป็นว่า Entry นี้ ผมขอมาระบายความในใจ ซึ่งบางครั้งแล้วผมไม่สามารถบอกกับใครได้ก็แล้วกันครับ

@tudut